Buod Ng Salawahang Pag Ibig Ni Lope K Santosiso <Trusted Source>

Ang tula ay nagsimula sa isang magandang tanawin. Ang makata (nagsasalita) ay nakita ang isang dalagang parang bulaklak na sumasayaw sa gilid ng isang lawa. Sa unang tingin pa lamang, nadapa na ang kanyang puso sa isang tibok ng pag-ibig. Para sa kanya, ang dalaga ay siyang kanyang buhay at pag-asa.

Ngunit ang pag-ibig na kanyang nadarama ay hindi kailanman naging masaya. Dito pumasok ang salawahang pag-ibig o ang pag-ibig na pabago-bago at hindi sigurado. Bagamat minsan ay may pagtingin ang dalaga sa kanya, mayroon ding mga oras na siya ay nilalamangan ng sindak at takot na baka siya'y mabigo.

Sa huli, ang pag-asa ay naging pighati. Ang lawang minsang naging saksi sa kanyang kasiyahan ay naging saksi rin sa kanyang pagluha. Natuto siyang ang pag-ibig ay hindi laging tungkol sa pagkakaroon, kundi minsan ay tungkol sa pagtanggap ng sakit at hiwalay.

Hindi lamang ito isang simpleng kwento ng pag-ibig. Narito ang mga pangunahing tema:

Naging mahirap para kay Ramon ang magdesisyon. Isang araw, inamin niya sa kanyang matalik na kaibigan, si Andres, ang kanyang sitwasyon. Ang linyang madalas sipiin mula sa kwentong ito ay ang sinabi ni Ramon:

“Si Luz ang aking pananagutan. Si Celia ang aking panaginip. Paano mo hahatiin ang isang puso na kailangan ang kabuuan nito para sa dalawang tao?” Ang tula ay nagsimula sa isang magandang tanawin

Dito nagsimula ang trahedya. Nalaman ni Luz ang tungkol kay Celia dahil sa isang tsismis. Hindi siya nagwala. Sa halip, tahimik siyang umiyak at hinanda ang sarili na bitawan si Ramon. Sa kabilang dako, si Celia ay nagsimulang magtaka kung bakit hindi siya lubos na mapakasalan ni Ramon.

Upang maunawaan ang buod, kailangan munang kilalanin ang mga pangunahing tauhan:

Nagsimula ang kwento kay Lucio, isang binatang may mataas na pagtingin sa sarili at naniniwalang siya ay isang "don juan" o babaero. Sa isang piging, nakiisa siya sa mga kaibigan sa pag-inom at pag-uusap tungkol sa pag-ibig. Naging mahirap para kay Ramon ang magdesisyon

Nagpasilipan sila ng kani-kanilang mga karanasan sa pag-ibig. Nang tanungin si Lucio, mayabang niyang isinalaysay ang kanyang "teorya" sa pag-ibig. Ayon sa kanya, ang pag-ibig ay isang laro na kailangang laruin ng marunong. Naniniwala siyang ang pagiging sincere o tapat sa damdamin ay isang kamalian. Para sa kanya, ang tamang paraan ay ang pagiging "salawahan" o pagiging fickle-minded—kung saan kailangang maghanda ng "cortesia" o mamansing sa ibang babae habang mahal pa ang isa. Hindi niya matanggap na maging isang victim ng pag-ibig, kaya mas pinili niyang maging victor o mananalo sa pamamagitan ng panloloko.

Isang gabi, matapos ang kanilang mga usapan, nagpaalam si Lucio sa kanyang mga kaibigan. Habang naglalakad sa dilim, bigla siyang nasagi ng isang babaeng kanyang nakilalang si Luming. Si Luming ay isang simpleng dalagang may mahinhing ugali.

Dito nagsimula ang "pakikidigma" ni Lucio. Ginamitan niya si Luming ng kanyang mga diskarte at pamumuong mga salita. Hindi siya naging tapat sa kanyang intensyon; tinuruan niya ang dalaga na maging "marunong" din sa laro ng pag-ibig. Itinuro niya rito na huwag magmamahal nang tapat kundi maghanda ng "sandata" para hindi masaktan. Sa madaling salita, itinuro ni Lucio kay Luming kung paano maging "salawahan" din.

Ngunit ang kwento ay nagtapo sa isang twist o pagbabaliktad. Matapos niyang turuan si Luming, siya mismo ang nahulog nang lubos sa dalaga. Nang subukan niyang iligtas ang sarili sa pamamagitan ng pag-iwan sa dalaga, napagtanto niyang hindi na niya kaya. Siya, na nag-aakalang siya ang bihasang manlalaro, ay siya pang nasaktan at natalo sa huli.

Sa kabila ng pagiging makaluma ng ilang bahagi (lalo na ang wakas ni Luz na magmongha), ang pangunahing aral ay nananatiling unibersal: Ang pag-ibig ay nangangailangan ng paninindigan. Ang isang taong hindi makapili ay isang taong hindi karapat-dapat sa anumang pag-ibig.